il pensiero

Përvjetori i një Nëntori të brishtë

Nëntor i lagësht, i përlotur...përse vall?Ç'farë e bën që buzeqeshja
të të thyhet,të stepet...Janë aty të gjithë, në një ritual universal
pa përjashtuar besime dhe ndjenja.Shpirti vrapon, i perqafon të gjithë

i përmalluar,i përqafon dhe u buzeqesh, pastaj bën një fluturim rreth

tyre për ti vëzhguar,admiruar, afrohet, afrohet pranë  saj,

pranë muzës së tij të përjetshme, ndërsa ajo qan në heshtje pa e

ditur që shpirti prek padukshmërisht lotët e saj, faqet...Ajo vazhdon
të kujtoj çdo çast që nga njohja e parë deri te lavdia e tij e
pamohushme,e perjetshme,sa që i duket sikur e gjitha ishte një ëndërr rozë...

Është një dimension ku realitetet nuk unifikohen...

por ai është...

Më në fund vjen drejt teje, të sheh në sy,të vështron pa i

larguar sytë sepse ai beson që ti e ndien, sepse ai beson se ti je
vazhdimesia e tij, ëndrra e tij, jeta e tij, liria e
tij, arti që shkrin kohët, dimensionet.Ti i buzëqesh, ai gjithashtu të
jep buzeqeshjen e tij me të bukur përmes shikimit të trishtë, kjo për
të të thënë që tani nuk pikturon me shpirtrat e qyteteve që mbartin
trishtimin e kohrave, por universin në formën më moderne. 

Edhe tani po si atëherë ai di si të trasmetojë ndjenjë, dituri, eksperience, 

art, dashuri, mirësi...Po ai tani e di, dhe fluturimi i tij është një mesazh lumturie

në atmosferën gri të një Nëntori të përlotur nga mungesa e gjatë.
Nje vit, një ceremoni për një tjetër vendqëndrim astral.

Ai buzeqesh,
dhe e di pse, sepse arti dhe artisti nuk vdesin kurrë...  

Artistit Mario Barraco

ringrazio fortemente la mia amica artista poeta e scrittrice Fatba Sulaj

a mio padre

e il giorno di un bellissimo cielo
piove,
e quel cielo oggi ricorda l'uomo
piove
amava la pioggia, amava quel cielo grigio e azzurro
oggi è lassu che guarda
i ricordi sono sempre attivi
i ricordi non sono un passato
i ricordi sono il sorriso

ti voglio bene
ti vogliamo bene

anima nel cielo

eugenio, maurizio, andrea, alessandro e la Mamma

spazi infiniti, 
vuoti totali

è vero, la sua pittura, apparentemente vuota e solitaria, invece ha conosciuto il tempo, è incredibile come anche oggi vive all'infinito il suo pensiero, il pensiero di un artista straordinario, in cui dipingeva il nulla, ma apparentemente il nulla del tempo, e oggi, il suo stesso studio, vuoto e rivuoto, che rifiuta il tempo, 
è fantastico
è il destino che l'anima esiste
è quel delicato fiore che profumato e intenso ...vivrà per sempre, anche solo in un piccolo cuore.

maurizio barraco

LA VITA DI UN UOMO, LA DISTRUZIONE DEI SUOI RICORDI

 Fund gusht,

Temperatura shënon 40 grade thua se është  Sahara kudo, 40 grade aq sa nuk ke mundësi të ndiesh një çast freskin e flladit që vien pa asnjë drejtim.

Peisazhet grihen para syve të tu madhërishëm.

Duket gjithçka kaq e mrekullueshme, gjithçka kaq e përkryer dhe e qetë.

Nuk do ta besoja nëse relaksi i këtyre ditëve do rrënohej në pak sekonda, nuk do besoja as që kjo qetësi parajse mund të prishej.

Vetëm një iluzion mund ta bënte këtë, por iluzioni nuk ka vend këtu.

Mund të them se trishtimi grisi zemren tënde në pak sekonda, se ta vodhi gëzimin në minutat e fundit të kthimit tënd.

Trishtim dhe lot, dhembja sfilit, merr gjithçka ku do dhe kur do,të gjitha,të gjitha sikur të ishin kështjellat prej rëre para një dallge gri.

Vendi i lutjeve, vendi i rrëfimit, hapësira ku gjeje frymëzimin dhe gëzimin nuk është më, nuk është më asnjë gjurmë atje përveç MUREVE.

Asgjë veç këtij misteri.

Po thashë një fjalë të madhe MUREVE.

Do të shohësh dhe të prekësh çdo objekt të tijin por nuk e sheh, nuk e gjen, veç pranisë së shpirtit të tij që ndoshta ecën i përlotur bashkë me ty, ndoshta të përqafon dhe ti nuk e ndien, në këtë dhomë pothuajse bosh.

Shkatërruan kujtime, kujtimet të prekshme, kujtime ku gjurmët e tij ishin ende të gjalla ku ende mbi to qëndronte prekja e tij, ku ende mbi to qëndronte i stamposur vështrimi dhe buzqeshja.

Në vesh përplasen kujtime bisedash,këshillash, pasione pune, meditime.

Ishte një jetë që qëndronte e mbyllur...

Lodhen kujtimet nga mbyllja? Nuk e di,ndoshta...

Asgjë nuk është më për një kapriço të fatit, për një guide të padukshme drejt një strehimi ku strehohej madhështia e tij.

Ndoshta i ka udhëhequr vetë shpirti i tij deri këtu, ndoshta nuk ka dashur të kishte më gjëra të prekshme të jetës së tij për askënd as për ty, as për mua që e njoh vetëm nëpërmjet teje dhe ARTIT të tij.

Por madhështia nuk njeh mure, madhështia nuk njeh kufij, nuk njeh objekte personale kur vepra  është sublimshëm në vendin e merituar.

Ndali lotët, mendo që këtu rinis një tjeter epokë, të tjera vlera rrisin egzistencën e pasvdekjes.

Aty jane muret, MURET shpirtrat e heshtur të një studioje të heshtur

Stamposi këta mure deri në detaje, sepse flasin më shume se mijra kujtime.

Asgjë nuk mund ta shuaj kujtimin, jetën dhe veprën e MARIO BARRACO.

ringrazio con grande senso di amicizia FATBA SULAJ, artista ALBANIA

VEDUTE DELLA VITA

vedute della vita

un attimo una foto una immagine scandita dal tempo, un errore? si o forse no, no, il pensiero di far felice un bambino che amava questo gioco, questa emozione, l'attesa del tempo, la speranza di una immagine, di quel gol, di quella vita, di quella felicità....ASSOLUTAMENTE STRAORDINARIO.

artista è anche in questo attimo, la veduta della vita

maurizio barraco 

(telefoto originale trasmesso da mario barraco per il giornale di sicilia)

l'uomo sa toccare il tempo

 Njeriu di te prek kohen

U takuam rastesisht,ne  blogjet virtuale te koheve moderne,u pershendetem si dy miq te vjeter  ne portat pa emer te kalave.

Legjende dhe realitet.

Butesi dhe ngrohtesi

Kisha perpara  njeriun qe diti te prek kohen, qe diti  te gdhend mjeshterisht ngjyrat e korrozionit te viteve  ne artin e tij.

Shpirtin qe ka ditur te njohe thellesisht tekat e kohes.

Qe perkedhel  detaijin  mbi copa telajosh te pavdekshme.

Gjurme keshtjellash,

gjurme jete,

gjurme pasionesh te nderthurura me heshtjen kolosale te mureve qe flasin pa ze.

Te rrenojave qe  afrojne kohen e ikur,qe i buzqeshin realitetit dhe qe do vazhdojne te ecin ne te ardhmen.

Nuk e njihja, por e njoh, e njoha tani madheshtine e nje njeriu te dashuruar me kujtimet, te dashuruar me jeten , me natyren...

Lartesia e mureve,qielli, heshtja...tregojne lartesine e ketij njeriu qe quhet Mario Barraco.


poesia di Fatbardha Sulaj 

L'uomo sa toccare il tempo

Ci siamo incontrati per caso, nei blog virtuali dei tempi moderni, è stato accolto come due vecchi amici alle porte senza il nome degli accampamenti.

Mito e realtà.

Morbidezza e calore

Chiesa prima che l'uomo che ha saputo toccare tanto, ha saputo incidere rivestimenti sapientemente corrosione per anni nella sua arte.

Spirito che ha dato profondamente riconoscere i capricci del tempo.

Detaijin accarezzando i pezzi immortali telajosh.

Tracce di castelli,

traccia di vita;

tracciare passioni combinate con il silenzio enorme delle pareti che parlano senza voce.

Le rovine che si avvicinano al momento della fuga, quella realtà buzqeshin e che continuerà a muoversi in futuro.

Non lo so, ma so, ho riconosciuto la grandezza di un uomo ormai in amore con i ricordi, l'amore con la vita, con la natura ...

L'altezza delle pareti, cielo, silenzio ... mostrano l'altezza di un uomo chiamato Mario Barraco.